ว่าไป..ไม่ได้อัพบล๊อกเลย...มัวแต่ไปหลงระเริง การ ทวีต หลงระเริงกะ Social Network อยู่ได้
 
มีโอกาสได้ไปชมความงามของวัดพระแก้วมา เลยเอารูปมาลงให้เพื่อน ๆ ดู...
 
ผมอยู่กรุงเทพมาก็นาน 12 ปีละ ....แต่ก็ไม่เคยย่างกรายไป วัดพระแก้วกับเค้าสักที
 
จะว่าไป เราก็ไปแถว ๆ สนามหลวง ธรรมศาสตร์ ท่าช้าง รพ.ศิริราช ก็ออกจะบ่อยอยู่นะ
 
แต่ก็ไม่เคยคิดจะเข้าไปชมความงามของวัดพระแก้วกับเค้าเลย.....
 
ได้ฤกษ์งามยามดี...ก็เลยตัดสินใจกับน้องอีกคน 
 
"เราไปถ่ายรูปกัน" นี่คือ เราสองคนคุยกัน 
 
แต่ทีแรก จะไป "เกาะเกร็ด" แต่สุดท้าย วันนั้น ดันตัดสินใจ นั่งรถเมล์ไปสนามหลวง
 
ก็..นะ...ว่าไป...คนเรา สามารถเปลี่ยนใจได้เสมอ...
 
ณ เวลา นั้น ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจจะเข้าวัดพระแก้วกันนะ...
 
คิดแต่ว่า จะไปนั่งเรือ ข้ามฟาก ไปอีกฝั่งเท่านั้น....
 
แต่สุดท้าย หัวใจ มันก็เรียกร้องให้เราเข้าไป...เลยได้รูปมาฝากกัน...
 
มือใหม่หัดถ่ายนะครับ...
 
ผมใช้กล้อง ของ BB Torch 9800 ถ่ายนะครับ.... 
 
เริ่มเรื่องเลยละกัน....
 
ความจริง เราก็จะแค่เดินผ่าน เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา....
 
 
แต่สุดท้าย เราก็แวะเวียนเข้ามาชมความงามของสถาปัตยกรรมไทย สักหน่อย....
 
 
 
 
 
ผมพยายามลดไฟล์รูปแล้ว แต่ก็ยังใหญ่อยู่ดี.....
 
วันนั้นรู้สึกว่าจะมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาชม เยอะสักหน่อย....
 
แต่ที่น่าแปลกใจ กลับไม่ค่อยมีคนไทยสักเท่าไหร่นะ...ทั้ง ๆ ที่ คนไทย เข้าชมฟรี....
 
ผมยังคิดเลยว่า ถ้ามีโอกาสคงจะมา...อีก...ถ้ามีเพื่อนชาวต่างชาติมาเที่ยว คงจะพามาชมเหมือนกัน
 
วันนั้น เราสองคนใส่กางเกงขาสั้นไป...ก็ต้องไปเช่ากางเกงขายาวที่ทางเจ้าหน้าที่เตรียมไว้ให้
 
จ่ายค่ามัดจำกางเกง ตัวละ 200 บาท แต่ก็ได้คืนนะครับ เมื่อเรามาคืนกางเกง....
 
วันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ ไว้คราวหน้าไปเที่ยวไหนอีก ไว้จะเอามาลงใหม่ให้ดูนะครับ
 
นายกาแฟขอลา...
 
เจอกัน คราวหน้าครับ
 
 
ผมเป็นคนหนึ่งที่มีชีวิตอยู่กับ พวก social network ในแต่ละวันก็ค่อนข้างจะเยอะ
ไม่ว่าจะเป็น twitter facebook hi5
แบบว่า เค้ามีอะไร ผมเล่นกับเค้าหมด
แถมยังเป็นพวกที่เล่นอะไร ก่อนชาวบ้านเค้าด้วย....
ประมาณว่า ผมเล่นเบื่อแล้ว เพื่อน ๆ ถึง มาเล่นกัน.....
เมื่อวาน จู่ ๆ ก็เจอรุ่นน้องสมัยเรียนมัธยม....
กี่ปีมาแล้วหว่า...เค้าก็ทักทายมา....
บอกว่า พี่พี่ หนู เรียนโรงเรียนเดียวกันกับพี่....
อื่ม... เราก็เข้าไปดูรูป เพื่อจะระลึก ความทรงจำ....แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก....
ทำให้เราคิดถึงเพลงนี้ไม่ได้......
 
"สบายดีหรือเปล่า ข่าวคราวไม่เคยรู้
สืบดูเธอไม่อยู่ แอบดูแวะมองหา
หายไปเลย ไม่เคยหวนคืนมา
หายไปนาน กับกาลเวลา
สบายดีหรือเปล่า เพื่อนเราไปถึงไหน
อาจเจอพบเพื่อนใหม่ ถูกใจเหมือนในฝัน
เพราะเวลา ที่พาเราพบกัน
แล้วเวลา ก็พาเราจากกัน

จะโทรก็ไม่โทรมา ไม่มีแม้เวลาจะบอกลาเพื่อนเก่า
ถ้าหากจะลืมกันไป ไม่เป็นไรเพื่อนเรา แค่อยากเห็นเธอโชคดี"
 
เพลงนี้ เป็นเพลงที่ผมฟังตั้งแต่ผมยังละอ่อนอยู่เลย......
 
ถ้าพูดถึงวงนี้ จะดังมาก ในสมัยนั้น
 
............
 
พูดถึง จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี....
กี่ปีแล้วนะ...ที่เราไม่ได้กลับไปพบเจอเพื่อนเก่า....
กี่ปีแล้วนะ...ที่เราไม่ได้ไปเยี่ยมโรงเรียนมัธยม
ที่มีวีระกรรมอะไรมากมาย
เค้าว่ากันว่า ชีวิตในวัยมัธยม มันเป็นอะไรที่ เรายากจะลืม
เพราะมันมีทั้งความสนุก ความสุข ความเศร้า......
เวลาคิดถึงก็อดอมยิ้มไม่ได้.....
ยิ่งเราไปค้นเจอรูปถ่ายเก่า ๆ
มันก็ยิ่งทำให้เราคิดถึงเพื่อน ๆ เนอะ......
เหมือนคนแก่เลยเนอะ มาหวนรำลึกถึง วันเวลาเก่า ๆ .....
อิอิ
..........
อากาศเย็นลง
ลมพัดพาอากาศหนาว ๆ มาแล้ว....
กรุงเทพ ปีนี้ จะหนาวหรือเปล่านะ....
ปีนี้จะได้ใส่เสื้อหนาวหรือเปล่านะ....
หรือว่า ลมมันพัดแรง ๆ หลอกให้เราดีใจ
ว่ากรุงเทพจะหนาว
ผมอยู่กรุงเทพมา กี่ปีแล้วนะเนี้ย....
11 ปี...แล้วเหรอ....ทำไมมันยาวนานขนาดนี้นะ.....
ผ่านร้อน ผ่านฝน มาก็เยอะ (จะบอกว่าผ่านร้อน ผ่านหนาวก็ไม่ได้ เพราะกรุงเทพไม่มีอากาศหนาว)
สิ่งดี ๆ ที่เราได้พบเจอก็มากมาย
สิ่งที่เลวร้ายมากมาย ก็เคยพบเจอมาแล้ว....
วันเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว....
เวลาก็ไม่เคยคอยใครจริง ๆ เลยนะ....
อายุเราก็มากขึ้นทุกวัน ทุกวัน....
ตลกตัวเองดีเหมือนกันนะ
บางทีเราก็ยังมองว่าเรายังเป็นเด็กอยู่
พ่อกับแม่ก็ยังมองว่าเรายังเป็นเด็กอยู่เหมือนกัน.....
ชีวิตของเราก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป....
ช่วงนี้มีอะไรหลาย ๆ อย่าง ที่ทำให้เราต้องตัดสินใจมากมาย....
เราก็ได้แต่หวังแล้วก็รอคอยว่า
เราจะผ่านพ้นช่วงนี้ไปได้จริง ๆ
จะว่าไป การที่เราได้พบเจอรุ่นน้อง ผ่าน Facebook
ได้พูดคุยเรื่องโรงเรียนเก่า
ได้พูดคุย ถามถึงความเป็นไปของเราแต่ละคน
มันก็ทำให้เราได้รับรู้ว่า
ชีวิตของเรา ก็มีอะไรอีกเยอะที่จะต้องทำจริง ๆ ......
..........
ค่ำคืนนี้ อย่าลืมนอนห่มผ้ากันด้วยนะครับ
อากาศเย็นลงแล้ว
หวัด คงจะมาเยือนหลาย ๆ คน
ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ.....
ราตรีสวัสดิ์ ครับผม

นายกาแฟ.....

edit @ 29 Oct 2010 23:07:05 by นายกาแฟ

edit @ 29 Oct 2010 23:07:59 by นายกาแฟ

edit @ 29 Oct 2010 23:09:16 by นายกาแฟ

edit @ 29 Oct 2010 23:10:34 by นายกาแฟ

edit @ 29 Oct 2010 23:11:42 by นายกาแฟ

วันนี้เปิดเทอมวันแรกนิหว่า....
มิน่า เมื่อเช้าเราถึงมาทำงานเกือบสาย
ก็ไม่เคยนั่งรถบนทางด่วน เกิน 30 นาที
แต่เมื่อเช้ารู้สึกจะ 50 นาทีได้มั้ง....
พอสืบไปสืบมา อ๋อ วันนี้เปิดเทอมวันแรก รถเลยติดนิดหน่อย
หลังจากที่เรานั่งรถชิล ๆ หรือไม่ก็ออกจากบ้านสายได้นิดหน่อย
แต่วันพรุ่งนี้ เราคงต้องออกเช้าขึ้นกว่าเดิมแล้วละ.....
 
..........
 
พูดถึงเรื่องเปิดเทอมแล้ว ก็อดคิดถึงเรื่องสมัยที่เรายังเรียนอยู่ไม่ได้
เค้าบอกว่า ถ้าเราไปดูหนังเรื่อง "สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่าหัวใจ"
มันจะทำให้เราระลึกชาตได้ว่า
เมื่อชาตที่แล้ว เราก็เคยทำ แบบที่ นางเอก พระเอก ทำ
555++
หรือ "แฟนฉัน" อันนี้ โ-ตร ระลึกชาต
เพราะ ถ้าใครอยู่ในยุคแฟนฉัน รับรอง
ทั้ง ขนม ทั้ง การละเล่นของเด็กไทย สมัยแฟนฉัน
จะผุดขึ้นมา ในหัวสมองอันน้อยนิดของเราเลยทีเดียว
 
ผมชอบดูหนังแนวนี้เหมือนกันนะ
ที่จะพาเราระลึกชาติได้อีก......
 
สมัยก่อน เราไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้
เด็ก ๆ สมัยนั้น ก็เรียกร้องให้พ่อซื้อ เกมส์บอย (เครื่องเกมส์นินเทนโด จอขาวดำ)
ผมไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ จะเรียกว่า เกมส์บอยตามด้วยหรือเปล่านะ

แต่เอาเป็นว่า ผมและเพื่อน ๆ ของผม เรียกว่าเกมส์บอย
แต่กว่าจะขอร้องอ้อนวอน ร้องไห้ งอแง ให้พ่อซื้อให้ได้
พอพ่อซื้อให้ อีเกมส์บอย ก็ดันออกจอสีมา
ฮา...ได้อีก
 
สมัยนี้ คอมพิวเตอร์ ถือว่าเป็นอุปกรณ์ในครัวเรือนไปแล้วละมั้ง
ไม่ต้องเรียกร้องให้พ่อซื้อ แต่พ่อ ดันโดน องค์กรผลักดันให็ซื้อ
ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม
ประมาณว่า ออฟฟิศ ใช้คอมพิวเตอร์หมดแล้ว
พ่อจะมานั่งพิมพ์ดีด เปาะแปะ อีกก็ไม่ไหว...
พ่อก็ต้องจำใจซื้อมา พอซื้อ ก็ต้องไปอบรมคอมพิวเตอร์อีก เสียตังค์ได้อีก
พ่อบอกว่า ว่าง ๆ ก็กลับมาสอนคอมพ่อให้หน่อย
พอผมกลับบ้าน ได้งานกองโต ๆ ที่พ่อรอให้ลูกชายสุดเลิฟ มาพิมพ์ให้ต่างหาก
5555+++
 
สมัยนี้ เราต้องวิ่งตามเทคโนโลยี...
ยิ่งเราอาศัยอยู่ในเมืองหลวงนะ....
เราต้องวิ่งตาม...
ถ้าใครถือ ไอโฟน แบล็คเบอร์รี่ โทรศัพท์แพง ๆ จะถือว่า โก้เลยทีเดียว
เพื่อนผมคนหนึ่ง ทำงานย่านธุรกิจ เค้าบอกว่า
สมัยนี้ เค้าดูกันที่ว่า ใครถือ โทรศัพท์ยี่ห้ออะไร รุ่นอะไร
เฮ้ย! จริงดิ สมัยนี้เค้าดูกันแบบนั้นเหรอ
ถ้าเป็นสมัยก่อนหน้านี้ ก็จะดูที่การแต่งกาย ว่าคุณใส่เสื้อผ้ายี่ห้ออะไร ยังไง
เราก็มานั่งคิด โทรศัพท์ มันก็เหมือน ๆ กันนิหว่า
โทรเข้าโทรออก แค่นั้น....
ผมยังมานั่งคิด เซลล์ที่บริษัท มีเงินเดือนสูง ๆ ใช้โทรศัพท์ยี่ห้อไม่ได้ดีอะไรมากมาย
ประมาณว่า โทรเข้าโทรออกได้...รับข้อความได้...แค่นั้น เอง
โทรศัพท์อาจจะถูก แต่มูลค่าบัตรเติมเงินที่เค้าใช้ มากกว่าเดือนละ พันเลยนะ
555++
ผมถึงงงไงว่า ทำไม เค้าถึงมองกันแค่ เราถือโทรศัพท์ยี่ห้ออะไร....
นี่แหละน้อ...สังคมสมัยยุคไฮเทค....
สังเกตุง่าย ๆ เวลาเราใช้บริการ รถไฟฟ้า BTS เราจะเห็นว่า
1. แชท บีบี
2. ฟังเพลง จากไอโฟน หรือ ไอพอด
3. เมาส์กับเพื่อน ๆ
4. นอน
5. นั่งเหมอ รอว่าเมื่อไหร่ตรูจะได้ออกจากรถไฟฟ้าปลากระป๋องนะ....
 
ผมคนหนึ่งที่ไม่ค่อยตามเรื่องพวกนี้เท่าไหร่
กว่าผมจะยอมซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ได้ ใช้เวลาคิดเกือบ 4 เดือนเต็ม ๆ
แถมซื้อรุ่นที่ ไม่ได้แพงอะไรมากมาย....
ยังไง ก็แชทได้ เล่นเฟสบุคได้ ออนไลน์ได้ ทำได้ทุกอย่าง ยกเว้น
ไม่มีพิน บีบี ก็แค่นั้นเอง
บางที คนเราก็ชอบใช้อะไรที่มันเกินตัวเหมือนกันนะ
 
บางคนอยากได้ ไอโฟน เพราะเพื่อนเราใช้
แต่เราก็ไม่ได้ดูว่า เราใช้เพื่ออะไร มีตังค์หรือเปล่า
บางคน ก็ซื้อแบบผ่อน 10 ชาต ก็ยังไม่หมด อะไรประมาณเนี้ย......
บางคนอยากมี บีบี เพราะจะได้แชท บีบี กัน
สาระพัด เหตุผล......
เพื่อนผมคนหนึ่งเพิ่งไปยกเลิก สัญญา บีบี
เค้าบอกว่า...รำคาญที่ มันเรียกตลอด จะอะไรกันนักหนา....
ตอนนอนก็ยังเรียกได้อีก....555++
 
ยุคสมัยนี้เปลี่ยนไป....
มันก็จริงอย่างนั้น....
โลกเปลี่ยน เราก็ต้องเปลี่ยนตามโลก
แต่ก็อย่าให้กระแสของโลก พาเราไปจนไม่เป็นตัวของตัวเอง....
คนอื่นมี เราก็อยากมี ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องใช้
บางคนซื้อของราคาแพง ๆ แต่ใช้แค่นิดเดียว ไม่คุ้มกับราคาที่จ่ายไปเลย....
บางคนมีแล้วก็อยากมีอีก....มันก็ยากนะ แบบนี้....
 
สุดท้าย เราก็จะวิ่งไล่ล่าตามกระแสสังคมไปเรื่อย ๆ
จนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง....
ใครพูดอะไรน่าเชื่อถือหน่อยก็เชื่อไปหมด แถมบางรายนี่
เชื่อสุดใจ เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม.....
บางคนนะ ใครมาสื่อสารอะไร กรูรับหมด ไม่เคยคิดจะกลั่นกรองอะไรออกมา...
บางคน บ้าจี้ไปกับเค้า....เอากันง่าย ๆ กระแส ดารา...กับนักร้อง....
นี่ถ้า ไม่มีข่าวน้ำท่วม ไอ้กระแสบ้า ๆ นี่ จะหมดไปวันไหนก็ไม่รู้
แต่ที่แน่ ๆ หนังเรื่องนี้ยังไม่จบ น่าจะมีต่อภาคสอง ภาคสาม ไปได้อีก....
สังคมไทยเรา เป็นสังคมที่บริโภค ข่าวสาร แล้วก็เชื่อกับสิ่งที่ เค้าพูดมาซะทุกเรื่อง
ไม่เคยคิด ไม่เคยสงสัย ใครเอาอะไรมาใส่ ก็เชื่อหมด ก็อินไปกับเค้าซะทุกเรื่อง.....
 
พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรเนอะ....
ก็ไม่รู้เหมือนกัน....
 
ผมว่า มันต้องเริ่มต้นที่ตัวเราก่อน....
เริ่มต้นที่ความคิดดี ๆ อยากจะทำอะไรให้สังคมบ้าง.....
"คนเราจะทำอะไรก็ทำได้หมด จะเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนได้"
แต่ขึ้นอยู่ที่ว่าเราจะยอมทำ ยอมเปลี่ยนหรือเปล่าแค่นั้นเอง.....
 
วันนี้อาจจะเขียนอะไรเยอะแยะไปหมด...
คงจะงง ๆ กันบ้าง
แหะๆๆๆ แต่ผมก็เขียนตามสิ่งที่ผมคิดอยู่ ณ เวลานี้.....
พรุ่งนี้ จะดีได้ ก็ขึ้นอยู่ที่ตัวเราเอง
ไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ใครเลย.....
พรุ่งนี้จะดีหรือไม่ดี มันอยู่ที่ว่า วันนี้เรากำลังทำอะไรอยู่.....
 
"เราไม่สามารถเปลี่ยนอดีตของเราได้ แต่เราก็สามารถเปลี่ยนอนาคตของเรา"
 
 
..........
 
 
 

edit @ 26 Oct 2010 15:54:05 by นายกาแฟ

คนล่าฝัน.....

posted on 18 Oct 2010 09:44 by coffeemantoday
ผมมาต่อจากครั้งที่แล้ว...ที่ปล่อยให้บล๊อกทิ้งร้างไปนานได้อีก.....
หลังจากที่เขียนเรื่องนายเพชรไปแล้ว
ก็มีเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ มาคอมเม้นท์ให้
ก็ขอขอบคุณ ทุกคอมเม้นท์นะครับ ที่สละเวลาอันน้อยนิด มาเม้นท์ให้ผม....
 
แต่ก็ไม่วายมีคอมเม้นท์หนึ่ง
ที่คิดถึงเพลง "คนล่าฝัน" ของ ลุงแ๊อ๊ด คาราบาว มาร้องให้ฟัง
อื่ม....จริง ๆ เนอะ.....

"ชีวิตของเรามันมีอะไรอีกตั้งเยอะแยะ...ที่อยากจะทำ...."
 
"แสงตะวันเพิ่งจะโผ่ลพ้นขอบฟ้า
มีเวลาให้คนเราอีกมากมาย
พาชีวิตก้าวไปสู่ยังจุดหมาย
ถึงเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายก็น่าลอง
มองดูฟ้า ฝูงนกกาเที่ยวหากิน
ไปยังถิ่นแดนไกลสุดสายตา
เหมือนย้ำเตือนว่าชีวิตล้วนเกิดมา
แสวงหาต่อสู้และดิ้นรน

โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ
มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆ กัน
แต่สิ่งที่มีไม่เหมือนคือความฝัน
อยู่ที่ใครจะล่ามันให้อยู่มือ"
 
ผมก็ชอบมาก็ไอ้ท่อนฮุกนี่แระครับ
"โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ"
ชีวิตของเรา ยังมีอะไรอีกมากมาย ที่รอให้เรา
บางครั้ง เราทำบางอย่างไม่ดี เราก็ลองเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น
ที่คิดว่าเราทำแล้วดี....
มีคำพูดหนึ่งที่ผมชอบบอกกับน้อง ๆ สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
"ถ้าเราทำแล้วดี เราก็ทำไปเลย อย่ามัวแต่มองดูมันเฉย ๆ" 
เช่นเดียวกับความฝันของเราเอง
บางทีเรามีนั่นมีนี่...แต่เราไม่ยอมลงมือทำ
แล้วอย่างนี้....ความฝันมันจะสำเร็จได้ยังไงละ....
 
..........
 
อากาศช่วงนี้เย็น ๆ จริง ๆ
ฝนตกโปรย ๆ แต่เช้า....
ไม่อยากจะตื่นมาทำงานเลย....T-T
แต่ทำไงได้ เราก็มีหน้าที่การงานที่เราต้องทำ....
 
บางครั้ง ผมก็รู้สึกว่า ตัวเราเองนี่...
ถ้าหากว่าเราจะทำอะไร เราก็ทำได้นะ....
ไม่แปลกหรอก ที่เราจะเห็นคนนั้น คนนี้ ประสบความสำเร็จได้
ผมว่าคนเหล่านั้น เค้ามีความเชื่อว่าเค้าทำได้้และก็ทำได้ดีด้วย......
บางที เราก็อยากจะได้ความมุ่งมั่นจากคนพวกนี้สักครึ่งหนึ่งก็ยังดี
 
ช่วงนี้ มันมีอะไรดี ๆ เข้ามาในชีวิตของเราเยอะแยะไปหมด
จนบางที เราก็คิดว่า สิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามา มันทำให้เราเติบโต
เป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้มากขึ้น....
 
มีคำพูดหนึ่ง ที่ผมได้ยินแล้วรู้สึกแตะใจมาก ๆ ว่า
"ถ้าหากเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างได้ เราต้องเริ่มต้นเปลี่ยนความคิดของเราก่อน"
อื่ม...ใช่นะ...วันนี้เราต้องคิดใหม่...ซะก่อน
อย่ามัวแต่จมอยู่กับความคิดเดิม ๆ
หรือแม้กระทั่ง สิ่งเดิม ๆ
เราต้องพยายามก้าวออกมาให้พ้นจากกรอบที่เราเคยวางไว้
แล้วไปให้ถึงจุดหมายปลายทางที่เราตั้งไว้.....
 
วันนี้แค่นี้ก่อนละกัน
เดี๋ยวมันจะไปไกลมากกว่านี้....
อิอิ
 
..........
 
 
 
 
 
 

ฝันเล็ก ๆ ที่ต้องไปให้ถึง

posted on 30 Aug 2010 10:14 by coffeemantoday

วัน ๆ หนึ่ง เราอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ก็น๊าน นาน

อย่างน้อย 8 ชั่วโมงต่อวัน

เพราะเราต้องทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ตลอดเวลา....

แอบอู้มาอ่านบล๊อกบ้าง

แอบอู้แชท msn บ้าง

555

ก็คนมันเนียนได้อีกเนอะ

แต่ก็อาจจะเสียการเสียงานไปบ้าง

แต่งานก็เสร็จทุกครั้งน๊า....

.....

มีวันหนึ่งที่เราได้พูดคุยกับรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยคนหนึ่ง

รู้สึกว่าเราไม่ได้คุยกันมาน๊านนานแล้ว...

จู่ ๆ เค้าก็ทักมา

อื่ม...มาพูดเรื่องสิ่งที่เค้ากำลังจะทำให้เราได้รับรู้....

นายเพชร  : เพ่ 'หวัดดี 

นายกาแฟ : อือ ว่าไง...

นายเพชร  : เพ่ ผมจะเปิดร้านกาแฟ.....

นายกาแฟ : เฮ้ย แกคิดไงจะเปิดร้านกาแฟ.....

นายเพชร  : พี่ผมว่า ถ้าผมเรียนจบ นิติศาสตร์ แล้วไปเรียนต่อเน (เนติบัณฑิต)

   มันคงไม่รุ่ง...

นายกาแฟ : อื่ม.....(คิดไงของมันหว่ะเนี้ย)

  ก็แล้วแต่เอ็งดิ.....

  แต่ว่าร้านกาแฟมีทุกมุมเมือง แกจะทำยังไง

นายเพชร  : เ่พ่ ผมก็วางแผนไว้หลาย ๆ อย่างแล้วละ

  ผมว่า จะทำอะไรก็ทำไปเลย...อย่ามัวแต่คิด

  ผมว่า ทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ มันไม่เสร็จหรอก

  จะำทำก็ทำเลย 

นายกาแฟ : เออหว่ะ จริงของเอ็ง.....

  ไง ถ้าเปิดแล้วขอไปกินฟรีสักแก้วสองแก้วนะ....

นายเพชร  : อื่ม...มากินดิ...

นายกาแฟ : เฮ้ย เดี๋ยวพี่ทำงานก่อนนะ ... คุยกับเอ็งนานละ

  ไงเปิดร้านเมื่อไหร่บอกด้วย เดี๋ยวจะไปตัดริบบิ้นให้

นายเพชร  : เออ เดี๋ยวจ้างไปเป็นเด็กล้างจาน 555++

นายกาแฟ : อื่ม...ไว้เจอกันนะ

นายเพชร  : ครับ บายครับ

นายกาแฟ : บาย

..........

อื่ม...พูดไปพูดมา..

จริงของมันนะ ที่บอกว่า จะทำอะไรก็ทำไปเลย

อย่ามัวแต่คิดจะทำแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ

เราแต่ละคนก็มีเป้าหมายไม่เหมือนกันเนอะ...

พูดถึง...บางคนไม่ได้มีเป้าหมายที่จะเรียนต่อให้สูง ๆ

แต่เค้าก็มีชีวิตที่พอเพียงได้และมีความสุขกับสิ่งที่เค้าทำ...

มันก็จริงของน้องเค้าที่รู้ตัวว่า...ถ้าจะทำอะไรต่อไปแล้วไม่รุ่ง

สู้เราไปทำอย่างอื่นที่เราทำได้จะดีกว่า...

ผมก็ยังแปลกใจที่มันทนเรียน นิติศาสตร์ จนจบได้ไง

แถมเรียนได้ดีอีกต่างหาก

อย่างว่าละเนอะ...

ต่างคนก็มีเส้นทางเดินไป....เพื่อให้ถึงจุดหมายปลายทางของตัวเองได้

..........

มันก็ทำให้ผมได้คิด...

แล้วก็ต้องทำ...

อย่ามัวทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ

จะทำอะไรก็่ทำไปเลย

คิดอะไรได้ อยากทำอะไร

ถ้าเราไม่ลองทำ แล้วเราจะรู้เหรอว่าเราทำได้หรือไม่ได้.....

ลองทำดูแล้วจะรู้ว่าเราทำได้หรือเปล่า....

สู้ต่อไป นายกาแฟ โย้วววว